Leczenie plazmocytarnego zapalenia dziąseł u kota – Koszt terapii

Plazmocytarne zapalenie dziąseł u kota, często będące częścią szerszego schorzenia znanego jako zespół plazmocytarno-limfocytarnego zapalenia jamy ustnej (LPGS), to złożona i bolesna choroba o podłożu immunologicznym. Jej istotą jest nieprawidłowa, nadmierna reakcja układu odpornościowego kota na antygeny, np. te obecne w płytce nazębnej. W efekcie dochodzi do masowego nacieku tkanek dziąseł i błony śluzowej jamy ustnej przez komórki plazmatyczne i limfocyty. Prowadzi to do intensywnego, rozlanego stanu zapalnego, obrzęku, zaczerwienienia oraz bolesnych, często krwawiących i wrzodziejących zmian. Kot cierpiący na tę przypadłość może unikać jedzenia, nadmiernie się ślinić, być apatyczny i tracić na wadze z powodu silnego bólu.

Diagnostyka choroby wymaga kompleksowego podejścia. Kluczowe jest badanie histopatologiczne wycinka tkanki (biopsja), które potwierdza charakter nacieku zapalnego. Niezbędne jest również wykluczenie innych przyczyn, w tym chorób wirusowych, takich jak wirus niedoboru immunologicznego kotów (FIV) czy kaliciwiroza (FCV). Leczenie jest długotrwałe i wielokierunkowe, dobierane indywidualnie do pacjenta. Często podstawą terapii jest chirurgiczna ekstrakcja wszystkich zębów (lub zębów trzonowych i przedtrzonowych), co eliminuje główny rezerwuar antygenów stymulujących układ odpornościowy. Wsparciem, zwłaszcza w przypadkach nieodpowiadających na leczenie chirurgiczne, jest farmakoterapia. Stosuje się leki immunosupresyjne, takie jak kortykosteroidy czy cyklosporyna, a także preparaty modulujące odporność, np. interferon. Celem terapii jest kontrola stanu zapalnego i zapewnienie kotu komfortu życia bez bólu.