Szczepienie przeciwko wściekliźnie po ekspozycji – Cena zabiegu

Profilaktyka poekspozycyjna (PEP) przeciwko wściekliźnie to natychmiastowa interwencja medyczna, którą wdraża się po potencjalnym kontakcie z wirusem wścieklizny. Celem jest niedopuszczenie do rozwoju tej śmiertelnej choroby neurologicznej. Sytuacje wymagające takiej interwencji to najczęściej pogryzienie, zadrapanie lub oślinienie uszkodzonej skóry przez zwierzę dzikie lub domowe o nieznanym statusie szczepień. Procedura opiera się na dwóch kluczowych elementach: dokładnym oczyszczeniu i odkażeniu rany oraz podaniu serii szczepień ochronnych. W przypadkach wysokiego ryzyka, schemat uzupełnia się o podanie immunoglobuliny przeciwwściekliznowej (RIG).

Standardowy schemat szczepienia poekspozycyjnego obejmuje podanie kilku dawek szczepionki w określonych odstępach czasu, najczęściej w dniach 0, 3, 7 i 14 od momentu ekspozycji. Pierwsza dawka podawana jest tak szybko, jak to możliwe. Wspomniana immunoglobulina (RIG), jeśli jest wskazana, jest podawana jednorazowo wraz z pierwszą dawką szczepionki. Jej zadaniem jest dostarczenie organizmowi gotowych przeciwciał, które zapewniają natychmiastową, bierną ochronę, zanim organizm sam zacznie produkować własne przeciwciała w odpowiedzi na szczepionkę. Immunoglobulinę podaje się bezpośrednio w okolice rany oraz domięśniowo.

Kluczowe jest zrozumienie, że nie każdy kontakt ze zwierzęciem jest wskazaniem do rozpoczęcia profilaktyki. Decyzję zawsze podejmuje lekarz na podstawie szczegółowej oceny ryzyka. Analizuje on gatunek zwierzęcia, okoliczności zdarzenia, rodzaj i głębokość zranienia oraz dane epidemiologiczne dotyczące występowania wścieklizny na danym terenie. Ze względu na fakt, że wścieklizna jest chorobą w 100% śmiertelną po wystąpieniu objawów, nie należy lekceważyć żadnego podejrzenia i jak najszybciej skonsultować się z lekarzem.